روزیمن چهل ساله میشومو موهایم جوگندمیحتمابازهم شبها تنهایی قدم میزنمکم حرف ترو آرام تر میشومکمتر میخندمبیشتر نگاه میکنمو عمیق تر فکرحتماتوهم کمتر چشمانت میدرخشدو به آراستگیِ قبل نیستیو هرگز خاطرت نیست

موقع امتحانات بود ،پیش هم بودیم دو تا از رفیق هایمان هم با ما بودند.از آن دوره همی ها که لعنتش هم می ارزد به هزار تا از آن مهمانی های رنگ و وارنگی که آدم را دچار سرگیجه و فکر میکند.طوری برف آمده بود